POLITYKA PRYWATNOŚCI W SZKOLE PODSTAWOWEJ NR 3 W OPOCZNIE

Mając na uwadze ochronę prywatności osób korzystających ze strony internetowej Szkoły Podstawowej nr 3 w Opocznie, informujemy, że strona naszej placówki nie przechowuje żadnych danych osobowych. Serwer firmy hostingowej, na którym działa nasza strona może zapisywać informacje dotyczące wykorzystania serwisu przez użytkowników, to jest ich adresy IP, nazwy domen, dane techniczne i typy przeglądarek, rodzaje systemu operacyjnego oraz rejon geograficzny, z którego nastąpiło wejście na naszą stronę internetową. Informacje te wykorzystywane są w celach technicznych, do tworzenia wszelkiego rodzaju statystyk, szacowania wykorzystania konkretnych elementów serwisu a także przeciwdziałania zagrożeniom infrastruktury teleinformatycznej firmy hostingowej. Dane te nie umożliwiają jednoznacznej identyfikacji poszczególnych użytkowników jako konkretnych osób fizycznych.
COOKIES (CIASTECZKA) I PODOBNE TECHNOLOGIE
GROMADZENIE DANYCH

W ramach naszego serwisu internetowego możemy stosować tzw. pliki cookies. Dane te przetwarzane będą w celach reklamowych, statystycznych i do personalizacji strony. Wykorzystywanie plików cookies przez administratora nie służy do tworzenia profili ani identyfikacji osób. Podstawą prawną przetwarzania danych zbieranych za pośrednictwem plików cookies jest prawnie uzasadniony interes administratora. Cookies mogą być również stosowane przez współpracujących z administratorem reklamodawców, przez firmy badawcze i statystyczne oraz przez firmy świadczące nam usługi hostingowe.

Jednocześnie informujemy, że Inspektorem Ochrony Danych w naszej placówce jest p. Renata Wijata. Kontakt: (44)7860141, adres e-mail: iod@opoczno.edu.pl

 

Pedagog

  • Spektakle profilaktyczne

    W dniu 30 października 2018 roku pedagodzy szkolni p. Marta Duch i p. Ewelina Chachuła zorganizowały dla uczniów spektakle profilaktyczne:

    Ślepy tor - spektakl obejrzało 226 uczniów klas VII i VIII, III gimnazjum. Widowisko trwało 60 minut. Przedstawiałohistorię kilku osób podróżujących pociągiem zmałej prowincjonalnej stacji kolejowej.  Każdego z nich do tej szczególnej podróży zobowiązuje rzecz, która się już stała. Przygarbiona staruszka, która kolejny raz sprawdza zawartość plastikowej siatki to babcia chłopca, który leży w szpitalu w mieście. Tę podróż odradzali jej wszyscy, bo daleko, bo nie to zdrowie, bo chłopak w szpitalu ciągle nie odzyskiwał przytomności. Ale teraz to się zmieniło, staruszka wie, że z wnukiem jest już kontakt. Wiezie mu trochę wiejskiego jedzenia, chłopak musi się wzmocnić, a teraz jest mu to potrzebne, bo jednak żyje. Na wiejskiej drodze, nocą, potrącił go samochód. Nieznany kierowca uciekł z miejsca wypadku, chłopca pogotowie zabrało do szpitala, nie dawano mu wielkich szans.  Obok w przedziale, nie spuszczając oka z ekranu telefonu, do miasta po swoja życiową szansę jedzie Iza. Dostała od kogoś specjalnego namiar na zdjęcia próbne. Podobno w mieście będzie kręcony teledysk znanego zespołu, szukają statystów, a Iza świetnie tańczy. Tak przynajmniej twierdzi ten ktoś specjalny, ten tajemniczy wielbiciel, który pisuje z Izą na facebooku. Pisał, że jest muzykiem, zna ludzi z branży, a na filmikach, które wysłała mu Iza na jego konto, zauważył u dziewczyny potencjał. Dziewczyna wpatrzona w ekran telefonu ma tylko jeden problem. On pytał, co ona lubi brać. Chce jej zrobić prezent. A Iza, oprócz alkoholu, a w zasadzie piwa pitego w tajemnicy przed rodzicami, nie brała jeszcze żadnych narkotyków w swoim  życiu. Teraz, w pociągu, czytając niusy w Internecie, szybko nadrabia zaległości. Na stacji do pociągu wsiadł jeszcze Mirek. To on jest tym kierowcą, który potrącił dwa tygodnie temu wnuczka jadącej obok w przedziale staruszki. W zasadzie nie jest kierowcą i nie ma prawa jazdy. Ale ono tej nocy nie było potrzebne. Koledzy przywieźli z miasta świetny towar. Był w lesie alkohol w dużych ilościach  do tego skręty, a potem popisy za kierownicą samochodu ojca kolegi. Mirek nawet nie wiedział, że kogoś potrącił, dopiero później koledzy pokazali mu to na filmiku nagranym w telefonie.  A teraz Mirek wsiadł do pociągu, bo w sprawie zrobiło się gorąco i lada chwila do domu może zapukać policja. Pasażerowie zaczynają ze sobą rozmawiać. Jednostajny stukot kół pociągu staje się tłem dramatycznej rozprawy o koszmarze ludzkich emocji, strachu, tchórzostwie. O kłamstwie i odwadze, o lęku przed brakiem akceptacji i sile, którą daje poczucie odpowiedzialności i prawdy o motywach ludzkich wyborów. „Ślepy tor” stanowi teatralną, precyzyjną wiwisekcję tego, co kładzie się cieniem na kondycji współczesnego człowieka: fałszywej wiary w uniknięcie odpowiedzialności za swoje wybory, traktowania używek jako gwaranta szczęścia, braku szacunku dla wartości i prawa, depersonalizacji wynikającej z zerwania naturalnych relacji międzyludzkich na rzecz sztucznego komunikowania się. jednak dla widza ten spektakl jest swoistym katharsis, po którym przychodzi właściwe zrozumienie pojęcia wolności.

     

    Cele spektaklu to :

    • przeciwdziałanie zachowaniom ryzykownym, wyrabianie postawy aprobującej abstynencję, pozytywny stosunek do niej,
    • unikanie substancji psychoaktywnych,
    • dysponowanie wiedzą na temat zagrożeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych,
    • rozpoznawanie zagrożeń cywilizacyjnych, umiejętność dostrzegania konsekwencji swoich zachowań wobec innych
    • stosowanie w praktyce rekompensowania krzywd, konieczność rozwijania umiejętności psychospołecznych, takich jak radzenie sobie ze stresem, poszukiwanie pomocy, rozwiązywanie konfliktów i przewidywanie konsekwencji własnych działań.
    • realizacja modelu motyw-decyzja-odpowiedzialność
    • skutki prawne zachowań ryzykownych,
    • profilaktyka związana z zagrożeniami, związanymi z wykorzystaniem cyberprzestrzeni
    • umiejętności radzenia sobie ze stratą i traumatycznym doświadczeniem poprzez wykorzystywanie sposobów mających na celu odzyskanie poczucia sprawstwa i wpływu na własne życie,
    • umiejętności asertywnego radzenia sobie w relacjach z innymi, rozpoznawanie i radzenie sobie z objawami depresji u siebie i u osób w swoim otoczeniu, rozwijanie zdolności do samorealizacji, samokontroli i panowania nad emocjami

     „Moja historia - spektakl obejrzało 281 uczniów klas  IV – VI szkoły podstawowej. Widowisko trwało 60 minut. Przedstawiałożycie kilkunastoletniego Michała, pozornie ustabilizowane i ułożone według następujących reguł: w szkole jest przeciętnym, wręcz anonimowym uczniem, wyróżniającym się jedynie niechętnym, stosunkiem do otaczającej go rzeczywistości, złożonej z wymagających i czujnych nauczycieli oraz kolegów i koleżanek, którzy w niezrozumiały dla niego sposób czerpią satysfakcję z uczestnictwa w procesie edukacji, znajdując dziwne dla głównego bohatera upodobanie w poszanowaniu norm współżycia społecznego. W domu, przy ekranie komputera, Michał staje się Mikaelem Robocompem, nieustraszonym i bezbłędnym strategiem internetowych bitew i gier jak również zaczyna swoją przygodę z dopalaczami.  Jednak pewnego dnia spokojna egzystencja Michała, ucznia 5 klasy Szkoły Podstawowej, zostaje zakłócona fatalnym zbiegiem dwóch okoliczności. Michał jest zmuszony napisać test z historii, i co gorsze, odczuwa przemożną chęć zwrócenia na siebie uwagi u Asi, jednej z najlepszych uczennic szkoły.

    „Moja historia” jest spektaklem poruszającym ciągle aktualne problemy w procesie budowania poczucia własnej wartości młodych, kilkunastoletnich ludzi, którzy poddani naturalnej presji środowiska próbują radzić sobie z problemami dojrzewania. Wymogi współczesności i radykalnie zwiększające się tempo życia społecznego stają się dla wielu z nich pułapkami, w których tracąc poczucie własnej tożsamości i podmiotowości, zaprzepaszczają szanse na prawidłowy rozwój i wchodzą na niebezpieczną ścieżkę kompensowania używkami (alkohol, dopalacze) i uzależnieniami niezrealizowanej potrzeby akceptacji. Twórcy przedstawienia skupiają się przede wszystkim na prezentacji mechanizmów i procesów, będących zalążkiem w powstawaniu problemów i zagrożeń dotykających młodych ludzi, oraz na promowaniu postaw aktywnych,

    dynamicznie radzących sobie z przeciwnościami. Główny bohater spektaklu podejmuje wyzwania i zaczyna dążyć do realizacji słusznych celów w świecie realnym, akceptując stawiane wyzwania i pracowicie odbudowując poczucie swojej tożsamości i miejsce w grupie życzliwych mu: rodziców, nauczycieli, przyjaciół.

     

    Cele spektaklu to :

     

    • profilaktyka zachowań ryzykownych,
    • poszerzenie wiedzy na temat środków uzależniających i zagrożeń z nimi związanych (alkohol, narkotyki, dopalacze),
    • umiejętności troski o własne bezpieczeństwo w relacjach opartych o kontakt w Sieci/ 
    • rozwijanie postaw opartych na odpowiedzialności za dokonywane wybory i postępowanie/
    • kształtowanie postaw społecznych
    • umiejętność komunikacji interpersonalnej, jako podstawa współdziałania w osiąganiu celów/
    • asertywne wyrażanie potrzeb/wrażliwość, szacunek, zrozumienie dla potrzeb innych ludzi/ osobista odpowiedzialność za wybory/
    • radzenie sobie z negatywnymi emocjami i zachowaniami agresywnymi/umiejętność redukowania lęku w sytuacjach kryzysowych/,
    • doskonalenie zdolnoścido podtrzymywania znaczących głębszych relacji/umiejętność rozpoznawania symptomów uzależnienia od komputera i Internetu/budowanie wzajemnego szacunku w społeczności szkolnej/
    • promocja dla poszanowania autorytetu nauczyciela i wyjątkowości szkoły, jako instytucji kształcenia i opieki
    • edukacja zdrowotna-radzenie sobie ze stresem/ postawy otwarte na poszukiwanie pomocy oraz porady, kiedy zaczynają się trudności i kiedy wybór jest ważny i trudny/
    • rozpoznawanie i kształtowanie własnych cech osobowych/ analiza czynników demotywujących/ zdrowie i życie jako najważniejsza wartość/
    • pokonywanie słabości/ zagrożenia związane z uzależnieniem od alkoholu, papierosów, narkotyków, dopalaczy / uzależnienie od Internetu jako jednostka chorobowa

     

    Założone cele we wszystkich spektaklach zostały zrealizowane.

               Po skończonych przedstawieniach zainteresowani wychowawcy przeprowadzili zajęcia na godzinach wychowawczych wg otrzymanych scenariuszy.

    Realizatorem wszystkich spektakli był: Teatr „Kurtyna” z Krakowa.

     

     

Migawki

Zobacz wykaz podręczników na rok szkolny 2018/2019